De zijderups
over de productie van zijde

Jullie mogen ons alles vragen

Ze beginnen het gesprek zelf met: "Jullie mogen ons alles vragen".

Lieve zijderups,
De stof zijde, die van jullie cocon wordt gemaakt is een prachtige stof met bijzondere kwaliteiten.
Daarbij wordt meestal de cocon gekookt terwijl de zijderups nog in de cocon zit, zodat de cocon intact blijft en er een heel lange, fijne draad, tot wel 900 meter lang, kan worden gewonnen.

Hoe ervaren jullie dat, om zo gedood te worden?

We vinden het moeilijk om dat aan jullie over te brengen, omdat het heel anders voor ons voelt dan voor jullie mensen. Wij voelen geen hitte, zoals jullie dat zouden voelen. Fysiek zijn we eigenlijk direct 'weg'. We bedoelen, onze geest is direct weg uit ons lichaam door het fysieke proces van het kokende water. We ervaren dus geen hitte en ook geen verdrinking zoals de mens dat zou ervaren.

We kennen dit procedé al eeuwen. Het zit in ons systeem ingebakken, deze ervaring. Een zijderups die in een kwekerij 'geboren' wordt en sterft, 'weet' dit vanaf het begin. Dat voelt dan als iets dat 'erbij hoort'. Bijna als iets natuurlijks, net als onweer of een blikseminslag iets natuurlijks is.
Voor een mens is dit onvoorstelbaar.

Een dier dat naar een slachthuis wordt gebracht, ervaart het gedood worden meer zoals een mens dat doet.

Wij als zijderupsen, ervaren het dus heel anders.

We zullen proberen om er een beeld van te schetsen. Van hoe wij dit dan wel ervaren.

Als we ons zouden voorstellen hoe we dit als mens zouden voelen, zouden we pijn voelen en verzet. Dat ervaren we niet. Ons lichaam zal erop reageren, maar onze geest niet. Die gaat direct los van het lichaam. We ervaren geen pijn, omdat we het lichaam direct loslaten. Het is een vorm van een hoog geciviliseerde vorm van overgave.

Geciviliseerd, daar bedoelen we mee de vormen van geciviliseerd zijn zoals dieren dat kunnen zijn.

Ons geschenk aan de wereld

Elke diersoort heeft zijn eigen kwaliteit, zijn eigen 'civilisatie'. Het maken van de zijdecocon is een geestelijk proces. Dat is waar onze diersoort over gaat, waar wij ons op richten. Het is een geestelijk werk, op geestelijk niveau, waar de zijdecocon het tastbare resultaat van is.

Als zijderupsen zijn wij volledig gericht op dat geestelijke proces, ook al voordat we de cocon maken.

Het is ook ons geschenk aan de wereld. Voor ons is dat geestelijke proces de reden voor ons bestaan. Het is fijn voor de zijderups als diersoort, dat de mens contact maakt met ons geestelijke proces door de stof zijde te voelen en door deze stof graag te zien en te voelen, te dragen.

We hopen dat de mens steeds puurdere stoffen zal gaan gebruiken, steeds minder chemische verfstoffen en steeds mooiere stoffen, zoals zijde.

Wedergeboorte

We vinden het niet erg om hiervoor gebruikt te worden. Elke zijderups die sterft, komt direct weer terug. Een deel van ons bewustzijn is altijd, voortdurend aanwezig in een niet fysiek niveau.
We zijn gedeeltelijk 'hier', in de tastbare, materiële wereld en gedeeltelijk zijn we met ons bewustzijn in de geestelijke wereld.

Deze werelden verbinden we zichtbaar met elkaar als we een cocon maken.

Tijdens het maken van een cocon vindt er tegelijkertijd een wedergeboorte plaats op geestelijk niveau. Ons 'werk' is dan eigenlijk al gedaan.

Als we dan eerder 'teruggeroepen' worden (zo ervaren we het sterven) is dat niet erg. Het voelt niet te vroeg voor ons.

We zouden dit sterven wel erg vinden als het zinloos zou zijn, als het uit minachting gebeurde.

Maar de mens die zijde maakt, is er verliefd op. De mens die zijde maakt, ziet het als een kostbaar product dat met veel zorg behandeld moet worden. De mens waardeert ons werk, waardeert ons product, de cocon. De cocon is voor ons de Aardse afspiegeling van ons geestelijke werk.

Dit geestelijke werk zal voelbaar zijn voor de mens die de stof draagt of op een andere manier gebruikt.

Geen voorkeur voor één van beide productiewijzen

Wij hebben geen voorkeur voor één van beide productiewijzen. Er is een 'diervriendelijke' (zoals de mens dat noemt) productiewijze voor zijde waarbij de mens wacht tot wij uit de cocon zijn.

De cocon blijft dan niet intact. Het garen moet dan anders gesponnen worden, is net iets minder fijn. We waarderen het op zich dat de mens die voor deze productiewijze kiest, ons geen pijn wil doen.

Toch hebben wij net zoveel compassie en begrip voor de mens die voor de productiewijze kiest waarbij de zijderups niet gespaard wordt. Omdat deze zijde zo mooi wordt. Dat is als het ware een waardering voor het geestelijk werk dat wij gedaan hebben tijdens het maken van de cocon.

Het bijzondere van deze productwijze is dat de volledige draad waaruit de cocon bestaat, intact blijft. Deze draad bevat ons geestelijke werk, en wordt dan niet onderbroken. Ons geestelijke werk blijft dan intact en blijft daardoor beter voelbaar voor de mens die de stof daarna gebruikt.

Dat voelt voor ons meer subliem. Ons geestelijk werk is werkelijk afleesbaar voor de mens via de stof zijde. Daarom voelt de mens zich ook zo fijn in 'onze stof'. Ons geestelijke werk wordt via zijde 'in de stof gebracht'.

Bas en Maria: Dus eigenlijk geven jullie als diersoort de voorkeur aan het productieproces waarbij de cocon gespaard wordt, intact blijft en de zijdemot, die nog in de cocon zit, gedood wordt.

We hebben geen voorkeur, zo zitten we niet in elkaar. We waarderen het wel als de mens het mooiste van het mooiste van onze cocon wil maken. Ja, dat wel.

Tegelijkertijd voelen we ook wel de liefde van de mens voor ons als diersoort, die ons niet wil doden. Maar zij lijken minder goed te zien dat ons geestelijk werk het beste tot uiting komt en het meest voelbaar blijft als de cocon intact blijft.

Het aller aller mooiste voor ons zou zijn

Het aller aller mooiste voor ons zou zijn, als de mens ons met een gevoel van respect doodde, erbij stilstaand wie wij zijn, wat ons geestelijke sierraad is en vervolgens het allermooiste met ons geestelijk werk, de zijde, zou maken.

Dus producten van onze zijden draad maken die mensen heel mooi vinden, lang dragen, als een kostbaarheid die op waarde wordt geschat. Dat de mens ook contact maakt, of het nou bewust of onbewust is, met ons geestelijk werk.

Ons gaat het niet om leven of sterven. Daar zijn wij niet mee bezig. Wij zijn altijd gedeeltelijk in de geestelijke wereld en gedeeltelijk in de materie. Alles is voor ons geestelijk.

Daarom is sterven niet erg. Wij hebben de geestelijke wereld immers nooit los hoeven te laten om naar de Aarde te kunnen komen. Die overbrugging is er niet.

Het leven op Aarde loslaten is daarom ook geen pijnlijk proces. Wij ervaren deze pijn van uit het lichaam gaan niet, omdat we nooit volledig alleen hier zijn in ons bewustzijn. Wij ervaren het leven op Aarde vanuit het geestelijke en gaan daarom ook heel gemakkelijk weer terug naar die volledig geestelijke staat van zijn.

We overbruggen Hemel en Aarde

Jullie vraag was: Ervaren jullie het als pijnlijk om als zijderups gekookt te worden in de cocon, voor de productie van zijde.

Het antwoord is nee. Ons werk, ons geestelijke werk wordt het meest gelezen en het meest op waarde geschat als de zijdedraad zoveel mogelijk intact blijft, als de cocon intact blijft.
Het is als een boek, dat dan in zijn geheel gelezen kan worden, omdat er geen bladzijden uit missen.

Mensen die ons geen pijn willen doen, dat waarderen we, maar we geven daar als diersoort niet uitgesproken de voorkeur aan. Omdat wij de pijn, die de mens vreest, niet kennen.

We vinden dit een heel goede vraag en we zijn blij dat die ons gesteld is, zodat we die konden beantwoorden. Zodat we iets meer over onze rol en de rol van de stof zijde konden vertellen.

Aarde de zijde cocon achter. Wij zijn blij als de mens de waarde daarvan voelt.

Bas en Maria: Lieve zijderups. Bedankt voor jullie prachtige uitleg en de inzage in jullie werk. Fijn dat jullie zo duidelijk hebben verteld hoe jullie het bestaan op Aarde en de zijdeproductie ervaren.