Ervaringen Nadia met
betaalde e-mail begeleiding
Afgelopen september gaven Bas en Maria mij aan dat mijn praktijk niet goed stroomde omdat ik te lief was voor mijn cliënten. Ik heb daar de innerlijke achtergrond toen van opgelost en ging daardoor heel bewust aan de slag met de keuzes die ik in mijn praktijk maakte.
Ik voelde dat ik het moeilijk vond om geld te vragen voor e-mail begeleiding ‘want het was toch weinig moeite’ en tegelijkertijd wilde ik niet meer te lief zijn voor mijn cliënten, omdat ik intussen begreep (en ook voelde) dat dat uiteindelijk niet het beste voor de cliënt en ook niet voor mij is.
Ik ging dus telkens heel bewust voelen, ga ik hier geld voor vragen of niet? Dat ging op zich goed, maar op een keer vond ik het heel moeilijk, omdat het een Partner was die een vraag stelde.
Omdat het duidelijk niet goed voelde om het gratis te doen, besloot ik hier toch geld voor te vragen. Zodra ik begon te typen dat ik het niet gratis kon doen, voelde ik hoe deze Partner zich innerlijk oprichtte, veel sterker werd en meer open stond voor de oplossing. Toen verdween meteen mijn gevoel van ‘ach, die kleine moeite kan ik toch wel voor iemand doen’ als sneeuw voor de zon.
Wat ik vaak ervaar, is dat als ik een grens aangeef, iemand eerst even teleurgesteld voelt, maar zich daarna van binnen opricht. Het is dus essentieel om dat oprichten niet te missen, want dan heb je alleen de teleurstelling opgepikt.
De mensen die zich niet oprichten na het aangeven van een grens, zijn er voor mijn gevoel ook niet aan toe om hun probleem echt op te lossen.
Soms heeft iemand even tijd nodig, ik merk dat als diegene dan komt, hij/zij er dan ook echt voor gaat. Dat werkt heel fijn en dat geeft ook een heel vrij gevoel naar mijn cliënten toe.
Als je er niet klaar voor bent, dan kun je zelf besluiten weg te blijven. Als je er wel klaar voor bent, dan hebben we beide de volle inzet.