Meer inzicht over de
zelfmoordaanslag in Manchester

Meer inzicht

Wij, Bas en Maria, hebben onszelf naar aanleiding van deze aanslag in Manchester afgevraagd of het mogelijk zou zijn om meer inzicht in de diepere achtergronden van deze gebeurtenis te krijgen. Wellicht zou dat de ogenschijnlijk volstrekte zinloosheid van zo’n aanslag tenminste enige zin geven.

Op een ander niveau kiezen mensen er voor om een ingrijpende ervaring mee te maken.
In hoeverre is dat ook zo bij een aanslag waarbij je het leven verliest?

We weten hoeveel meer overzicht en inzicht mensen in het Hiernamaals hebben.
Door de gesprekken die we hebben met onze twee overleden familieleden in het Hiernamaals (Verbindingen voor het Hiernamaals en Impressies van behandelingen voor het Hiernamaals) hebben we daar langzamerhand veel ervaring mee opgebouwd.

We hebben onze begeleiders, de kosmische dag Aartsengelen daarom gevraagd of het ons toegestaan zou zijn om een gesprek te voeren met de overleden dader Salman Abedi en één van de overleden slachtoffers.

Onze begeleiders gaven direct toestemming. Ze gaven ons door dat de persoon met wie we mochten spreken een volwassen vrouw was en dat haar foto op nos.nl te zien was. We herinnerden ons de foto's op nos.nl en kwamen toen uit op Lisa Lees.

Lisa Lees

De NOS bericht als volgt over Lisa Lees:

Gesprekken met Salman Abedi en Lisa Lees

Op vrijdagavond 26 mei 2017 hebben we eerst met Salman Abedi gesproken en direct daarna met Lisa Lees.

Gesprek met Salman Abedi

Bas en Maria: Beste Salman Abedi. Je weet al dat wij graag met jou willen spreken en we hebben ook al opgevangen dat je dat graag wilt.
Zou je ons willen vertellen hoe het nu met jou gaat?

Salman Abedi: “Mijn hart doet pijn. Mijn hart doet zo'n pijn. Dit is anders gegaan dan ik had verwacht. Ik was narrow minded. Ik leefde volgens een beeld, toen ik dit plande en ook daarvoor.
Ik heb pijn, ik heb er spijt van dat ik dit ooit heb gedaan. Meteen al. Ik was weggevaagd en anderen met mij. We gingen samen. Ik voelde me verscheurd, uit elkaar gereten.

Ik voelde dat anderen exact hetzelfde meemaakten en zo werden wij lotgenoten van hetzelfde lot. Ik van de ene kant, als dader, zij van de andere kant, als slachtoffer, maar uiteindelijk maakten we hetzelfde mee en het was zinloos leed. Zinloos om het aan te stichten. Het was niet - hoe noem je dat, helddadig, ik bedoel, een heldendaad. Dat was het niet. Het moment dat de bom ontplofte was het geen heldendaad meer en is het dat met terugwerkende kracht, ook nooit geweest.

Ik ben verward nu. Waarom heb ik het gedaan. Waar leidt het toe. Iedereen is zoekende.

Ik voel pijn op mijn schouders. Ik voel mijn lichaam nog, al heb ik het niet meer en dan voelt het als pijn op mijn schouders.

Ik voel me ook afgesloten voor mijn eigen pijn, omdat het zoveel is. Ik voel me ontredderd.

De zin is weg. Ik ben met hen gegaan. Mensen zoals ik. Precies zoals ik. We gingen samen. Dat meisje keek vragend naar mij. Waarom doe je dit, zei ze met haar ogen.”

Bas en Maria: Kun je iets meer vertellen over je Aardse motief?

Salman Abedi: “Je bedoelt toen ik nog in dat beeld leefde, met die denkbeelden, die mij opsloten als muren, waar ik gek van werd. Ik werd gek van mijn eigen gedachten. Het maalde in mijn hoofd. Het klopte niet met wat ik diep van binnen voelde. Dat stopte ik diep weg.

Die denkbeelden gaven mij overzicht en richting. Richting en overzicht. Dat was duidelijk. Al mijn woede en frustratie goot ik in de vorm van die denkbeelden. Dan was het goed. Dan deed ik iets met die woede dat een doel had. Dacht ik. Het was zinloos.

Ik kan me er nu al slecht in verplaatsen. Als ik dat doe, voel ik me verscheurd, een diepe pijn.
Ik kijk er nu anders tegenaan, kan het nu niet meer zo zien als toen. Het was zo zinloos. Ik voel me bijna te slecht om met jullie te praten, om met iemand hierover te praten. Ik wil niet zielig doen. Dat ben ik niet. Ik vertel alleen wat ik voel.

Ik was boos op de wereld. Op de hele wereld. De wereld kon zonder mij. Ik was niet nodig.
Dat is geen reden om een bom af te steken. Ik was doorgedraaid in mijn hoofd.
Die denkbeelden. Ze kloppen niet. Het geeft vervreemding. Vervreemding van je gevoel.

De gedachten kloppen niet met wat je voelt. Dan gaan de gedachten en denkbeelden een eigen leven leiden. Ze ontnamen mij en anderen het leven. Ik deed dat zelf. Het is mijn verantwoordelijkheid. Ik vertel hoe het is gegaan.

Mijn gedachten, die denkbeelden trokken mij voort. Namen de leiding. Zo was ik iemand, leek ik iemand te zijn, te kunnen worden.

Waar moet de wereld naar toe? Dat vraagt iedereen zich af. Dit leek mijn uitweg, mijn richting. Mijn vlucht uit het bestaan werd het toen.

Ik dacht dat ik er goed aan deed. Vraag me nu niet waarom. Ik kan nu niet meer zo denken als ik toen deed. Het doet me pijn om mijn gedachten van toen te herhalen. Het is nog maar een paar dagen geleden, maar het voelt als een eeuwigheid.

Het klinkt raar, maar het is ook een grote les voor mij. Ik voel hier ook een soort diepe stilte.
Ik voel de waarheid in mij. Begrijp me niet verkeerd, ik heb het niet over denkbeelden. Ik voel een waarheid in mij die alleen het leven je kan laten voelen.

Door dit te doen, te hebben gedaan, kan ik die waarheid nu in mezelf voelen, de waarheid die het leven je laat voelen als er iets heel groots en duidelijks gebeurt, waar je niet omheen kan. Als alles een ‘ja’ of een ‘nee’ is, als de gedachten en denkbeelden niet meer tellen en alles alleen nog gevoeld en ervaren kan worden.

Vanuit deze stilte die ik hier kan voelen, heb ik er geen spijt van. Ik besta nu hier, ben nu hier. 
Je kunt geen spijt hebben van bestaan, van zijn waar je nu bent.

Ik voel wel pijn over wat er is gebeurd en hoe ik was en hoe ik dacht. Daar voel ik pijn over. Over de uitweg die ik zocht, die ik dacht te vinden, die er niet was.

Als ik hier ben, ben ik ... ja, dat mag je niet zeggen... maar ik moet het zeggen, wil alleen alles zeggen wat ik voel, dus ook dit. Wil in waarheid zijn en wie dit hoort of leest en dan boos wordt, die wordt dat dan maar..

Als ik hier ben, dan ben ik blij met alle waarheid die ik hier kan voelen. Met alles wat ik hier kan leren. Nu is het leven waarachtiger dan toen ik leefde. Hier kan ik mezelf niet voor de gek houden met gedachten, vanuit verwarring. Nu is er rust, omdat ik hier kan voelen wat echt is en wat niet.

Willen jullie nog iets anders vragen?”

Bas en Maria: Zou je een boodschap hebben voor anderen, die hetzelfde willen doen als jij?

“O ja, ik zou willen dat ze het konden horen. Ze zouden alleen niet geloven dat ik het ben.
En als ze dat wel geloven, kan het ze niets schelen misschien, omdat ze in die denkbeelden leven.
Ik ken mezelf van toen, dus ik weet hoe dat werkt.

Maar ik ga het zeggen.
Als er nu iemand zou zijn, die dit ook wil doen, en ik kon tegen diegene praten...

Moeilijk hoor...


Nee, ik kan het beter tegen die mensen in het algemeen zeggen, niet tegen één persoon.


Ik zou zeggen: Het brengt je niet wat je denkt dat het je brengt. Je gaat met al die andere mensen samen die jij wilt raken. Je bent samen met hen en je kijkt in hun ogen en je ziet jezelf in hun ogen. En je denkt: ik ben net als zij, zij zijn net als ik. Er is geen verschil. We zijn allemaal zoekende, op zoek naar geluk en liefde. Je kijkt in hun ogen en je ziet dezelfde vragen.

Je doet dit omdat je de wereld haat zoals die nu is. En je maakt de wereld zo... nog rottiger...
Ik weet niet of dat mijn gedachte is van hier. Het voelt als een gedachte van de mensen op Aarde.

Ik zou zeggen: het brengt je niet wat je had verwacht.

Maar soms moeten mensen het eerst zelf ervaren voordat ze dat leren.

Ik weet niet waarom er nu zoveel aanslagen zijn. Waarom dit nu zo vaak gebeurt. 
Het is alsof er iets in de lucht zit op Aarde. Iets wat ons ergens naar toe trekt. Het voelt alsof er in mij 'losse schroefjes' zaten. Net iets te los en dan explodeert het. Je gedachten exploderen en dan zoek je iets om jouw wereld ook te kunnen laten exploderen. Eerst gebeurt het van binnen, dan gebeurt het echt, tastbaar.

Ik bedoel niet dat ik gek was. Al zullen mensen dat denken. Ik bedoel dat er iets op Aarde is, waardoor je sneller doorschiet in extremen.

De Aarde lijkt, voelt als een explosieve plaats nu. Ik wil niemand bang maken, het is niet letterlijk bedoeld. Ik bedoel dat iedereen goed moet blijven voelen wat ie voelt. Dan trekt het je niet mee.

Dan blijf je stevig in jezelf.

Laat je niet meevoeren door denkbeelden, niet van links, niet van rechts, geen pacifisme en geen extremisme. Blijf voelen wat je echt voelt. De waarheid van je gevoel is belangrijker dan denkbeelden en idealen.”

Bas en Maria: Beste Salman Abedi.
Dankjewel voor alles wat je hebt verteld, voor je openheid. Wij hebben op dit moment geen vraag meer. Mochten we nog een vraag willen stellen, dan stellen we die wat later, als dat goed is voor jou.

Salman Abedi: “Dankjewel voor het gesprek. Ik ben blij met deze mogelijkheid.”

Inzicht Bas en Maria

Salman Abedi vertelde aan het einde van het gesprek:


De onzichtbare invloed, waar Salman het over heeft, waardoor je sneller doorschiet in extremen, is ons inziens de invloed van versleuteld, gecodeerd opgeslagen informatie.
Veel informatie wordt tegenwoordig versleuteld opgeslagen op computers, laptops, smartphones en dergelijke, om te voorkomen dat gegevens gehackt kunnen worden.

Het nadeel hiervan is de enorme en sluipende invloed die dat op ons, mensen heeft.
Dit wordt uitgebreid beschreven in de tekst over de Versleutel Verbinding.
Deze Verbinding lost het diepgaande effect op van versleuteld, gecodeerd opgeslagen informatie op jouw systeem en gevoel.

In het artikel 'Verbindingen voor het Hiernamaals' staan ook heel duidelijke ervaringen met de Versleutel Verbinding.

Gesprek met Lisa Rees

Bas en Maria: Beste Lisa. We hebben jouw foto op internet gezien. We hebben onze begeleiders gevraagd met wie we zouden mogen praten. Dat was jij. We zijn heel benieuwd wat je zou willen vertellen.

Lisa: “Ik vind het fijn om met jullie te praten. Jullie voelen open in jullie gevoel, neutraal.
Ik heb op dit moment veel mensen die aan mij denken vanuit hun verdriet en vanuit hun boosheid. Het is fijn om even te praten met mensen die neutraal voelen. Dat is rustiger voor mij, er gebeurt al zo veel.

Waar zal ik mee beginnen, hebben jullie een vraag voor mij?”

Bas en Maria: Misschien kun je eerst vertellen hoe je je voelt.

Lisa: “Het klinkt raar, maar ik voel me goed. Het is gek, maar het lijkt net alsof ik dat niet mag zeggen. Alsof ik hier hulpeloos en alleen verdrietig moet zijn. Zo voel ik me niet. Niet vanuit hier.

Ik voel iedereen die aan me trekt. Ik begrijp het. Zij missen mij. Ik heb geen pijn meer. Ik heb nauwelijks pijn gehad. Alles ging heel snel.
Ik vind het erg voor mijn kinderen. Voor mijn dierbaren. Ik vind het erg voor hen, die in pijn en verwarring achterblijven.

Ik heb er geen pijn over dat ik hier ben. Ik kan hier alles zien. Ik zie hoe de wereld in verwarring is.

Ik weet niet, waarom ik geen pijn voel, niet verdrietig ben dat het zo is gegaan. Ik ben hier en ik ben blij dat ik leef. Ik ben niet dood. Je gaat nooit dood. Ik ben hier. Ik leef hier.

Ik hoor het erg te vinden. Het voelt alsof de wereld wil dat ik het erg vind dat ik niet meer op Aarde kan doorleven, dat mijn leven beëindigd is. Dat moet ik denken van hen. Dat wordt van mij verwacht. En ik voel het niet.

Niet omdat ik niet van het leven hield. Dat is het niet. Maar ik leef nog steeds. En dat begrijpen de mensen niet. Ik ben niet dood, alles is doorgegaan. Ik heb een reis gemaakt, alsof ik nu op de top van een berg zit en alles kan zien. Ik heb een groot, schitterend uitzicht en kan alles onder mij zien bewegen.

Ik zie de onrust op Aarde. Ik zie wat de mensen doen.

Ik hoor het erg te vinden en ik vind het niet erg. Het is net alsof ik dat moet, alsof ze mij vreemd of niet normaal zouden vinden als ik het niet erg vind.

Ja, ik ben zoals ik ben en ik kan mijn gevoel niet veranderen.

Als je als baby geboren bent, accepteer je ook je geboorte. Een grote stap. Naar boven gaan is ook een geboorte, je gaat opnieuw naar een nieuwe ruimte, een andere wereld. Ook een grote stap.

Ik ben in mijn eigen proces, in deze grote stap, in deze nieuwe ruimte. Waarom zou ik het alsmaar erg moeten vinden. Dat brengt me niets. Ik geniet van de ruimte hier.

Het voelt alsof dit anders is, anders gaat dan wanneer je doodgaat aan het einde van je leven.
Dit voelt als plotseling weggevaagd worden. Als je op oudere leeftijd doodgaat, voelt dat anders dan wanneer je doodgaat door een ontploffing, iets waarvan het lijkt dat het los staat van jouw leven. Alsof iemand anders opeens aan het stuur heeft getrokken.

Net alsof je dan, als je boven komt, een mooi uitzicht cadeau krijgt, alsof je boven nog verder leeft in een ruimte met uitzicht op het leven op Aarde. Alsof ik hier nog even naar het leven op Aarde mag kijken, alsof mijn leven nog niet voorbij is. Ik mag nu heel veel leren over het leven op Aarde door er naar te kijken.

Als je op latere leeftijd doodgaat of door ziekte, dan is het anders. Dan moet je weg van de Aarde, ga je door een tunnel en dan ga je daarna jouw leven opnieuw verwerken.

Bij mij is het anders nu, deze keer. Ik hoef nog niet mijn leven te verwerken en ben nog niet door die tunnel gegaan. Ik ben niet meer in de levenssfeer van de Aarde, maar het is wel net alsof ze mij een plekje hebben gegeven in een hele hoge uitkijktoren. Alsof ze hebben gezegd: Ga maar zitten en ga maar rustig kijken wat er gebeurt, daar kun je veel van leren.

Begrijpen jullie dat wat ik zeg?”

Bas en Maria: Ja, wij kunnen we begrijpen wat jij zegt. Het is voelbaar wat je zegt, en ook helemaal vanuit het gevoel gezegd.

Lisa: “O, gelukkig en ik ben blij dat jullie mij begrijpen. Het is fijn als je ook niet ongelukkig hoeft te zijn :~) Dat jullie het begrijpen. Ik heb al zoveel ongelukkige mensen om me heen, op Aarde.
Mijn dierbaren zijn zo verdrietig, hebben zo'n pijn. Maar ik help hen niet door mezelf te dwingen om pijn of verdriet te hebben. Ik moet waarachtig zijn. Dat is het enige dat je hier kunt doen, waarachtig zijn, anders heb je geen leven.”

Bas en Maria: We hebben nog wel een vraag.
Klopt het dat jij hier op een bepaald niveau voor gekozen hebt om dit mee te maken?

Lisa: “Ja. Dat is zo. Dat wist ik. Dat voel ik. Ik ben gelukkig met hoe het is gegaan. Ik heb gekregen wat ik wilde. Je krijgt eigenlijk altijd wat je zoekt hoor.

Het lijkt - vanuit de mensen op Aarde - onwaarschijnlijk. Hadden ze mij dit gezegd terwijl ik nog leefde, dan had ik hen in het gezicht geslagen, natuurlijk.
Dan was ik nooit naar dat gebouw gegaan. Natuurlijk niet. Ik had iedereen gezegd: ‘Ga daar niet naar toe.’

Maar ik ben nu hier. Ik kan nu zien waarom ik dit wilde, waarom ik hier voor gekozen heb.
Maar op Aarde 'mag' je dat niet willen. Je moet je aan het leven vastklampen.

Begrijp me goed. Ik ben niet voor zelfmoord. Dat is iets heel anders. Dan kom je ook niet hier. Dan blijf je in het donker.

Maar nu is het anders gegaan. Ik wist het niet, ik zocht de dood niet. Ik leefde en het gebeurde. en ik leef nog steeds. Hier.

Als je dood wilt, als je zelfmoord pleegt, is dat een vlucht. Dan zoek je de dood en dan vind je ook een soort dood. Je vindt het donker dat je op Aarde probeerde te ontvluchten.

Na je 'dood', na je overgaan, vind je altijd dat wat er in jou leefde. Je blijft in je gevoel als je overgaat. Het verschil is dat je er 'boven' niet meer omheen kunt. Je kunt je gevoel niet ontvluchten.

Bas en Maria, hebben jullie nog een vraag?”

Bas en Maria: Heb je verwarring ervaren toen je plotseling naar boven ging en je de mensen om jou heen in verwarring en verdriet voelde, of was je meteen in een rust, op je eigen weg? Heb je dit gevoel, wat je nu beschreef, vrij snel gekregen of kwam dit na enige tijd?

Lisa: “Het was eerst een soort knal, iets heel plotselings. Je weet niet wat er gebeurt. Er is een moment van angst.
Dan is er wel verdriet. Om uit het leven te worden weggevaagd. Dat zijn de uren die moeilijk zijn, niet fijn zijn. Het losmaak proces.

Het is niet fijn om daar aan terug te denken. Dat was moeilijk. Dan weet je niet: Blijf ik hier, of ga ik. Toen ben ik gegaan.

Als ik daar gebleven was, daar dichtbij gebleven was, had ik me verscheurd blijven voelen.
Dan voel ik wel verdriet. Dan voel ik verwarring. Dezelfde verwarring van mijn dierbaren.

Willen jullie nog iets vragen?”

Bas en Maria: Wat doet het met jou als je Salman Abedi ziet?

Lisa: “Als ik vanuit mijn plaats naar hem kijk waar ik nu ben, dan voel ik dat anders dan wanneer ik hem zie toen ik nog half op de Aarde was, maar niet meer met mijn lichaam.

Ik ben nu even wat verward, omdat ik me net verbonden heb met mijn gevoel van toen ik net overleden was.

Misschien kan ik het beste alleen beantwoorden vanuit waar ik nu ben en wie ik nu ben. Anders ga ik uit mijn kracht.

Als ik Salman Abedi nu zou zien, als ik hem nu, zie, als hij naar mij kijkt en ik naar hem, dan ... voel ik liefde voor hem, als ik in zijn ogen kijk. Niet de liefde van een vrouw voor een man, maar de liefde van een mens voor een mens.

Ik besta, ik leef, ik ben hier. Hij heeft mij nu geen pijn gebracht. Ik heb gekregen wat ik zocht, ben nu waar ik wilde komen. Mijn leven op Aarde was een weg daar naar toe. Ik kon hier niet komen zonder eerst op Aarde te zijn. Om eerst Lisa te worden, zodat ik dit als 'Lisa' nu kan meemaken, hier nu kon zijn.

Salman heeft gezocht, was in verwarring, zocht de waarheid, sloeg wild om zich heen.
Ik heb hem gezien toen we naar boven gingen. Hij ging een andere kant op, maar we keken naar elkaar als een moment in de eeuwigheid. Ik heb hem niet gehaat. Hij heeft zijn eigen lot en ik het mijne. Beiden onze ervaring, de ervaring die we zochten hebben we gekregen.

En zo zijn er meer, anderen die met ons gingen. Ik mag niet namens hen spreken, maar ik ben niet de enige die in vrede naar boven ging.

De pijn is zolang je op Aarde bent, nog op Aarde blijft. De pijn om geen lichaam meer te hebben en de pijn in je lichaam daarvóór.

Dan wenken ze je. Dan ga je. Dan leef je opnieuw.

Ik heb geen spijt. Als ik nu terug moest gaan en als ik weer naar het concert zou gaan, ik bedoel, naar het gebouw, dan zou ik weer gaan. Ik zou niet thuis blijven. Ik zou hetzelfde doen.

Ik heb het ook gedaan, terwijl ik het wist. Ik wist het niet met mijn hoofd, niet met mijn bewuste gevoel. Maar iets in mijn lichaam wist het wel en wist dat ik dat wilde. Daarom ging ik, kon ik gaan, kon ik er naar toe. Als ik het niet had gewild, hier niet had willen komen waar ik nu ben, had mijn lichaam niet gegaan. Had ik geen stap naar dat gebouw gezet. Had ik de trein gemist (bij wijze van spreken), was ik ziek geweest. Dan was ik niet gegaan, was ik daar niet geweest.

Dan had mijn leven nu niet de zin gehad, die het nu heeft.

Het is net alsof ik dan had doorgeleefd terwijl ik iets verkeerd had gedaan, dat ik een afslag had gemist. Ik had dan geleefd met het gevoel van 'klopt het wel'? Alsof alles dan zinloos was geworden, alsof ik door geleefd had maar niet wist waarom en waar naar toe, alsof de plaat alsmaar in dezelfde groef was blijven hangen.

Ik denk, dat als iemand mij verhinderd had om te gaan, bijvoorbeeld iemand die wist wat er zou gaan gebeuren, dat ik dan in de jaren daarna een ander ongeluk zou hebben gehad, omdat iets in mij weet dat ik zoiets moest meemaken, om daar te komen waar ik nu ben.

En het vreemde is, dat het dan niet geklopt had. Het zou de verkeerde gebeurtenis zijn geweest.  Het zou zinloos zijn geweest. Ook als ik dan op dezelfde plek zou zijn gekomen als waar ik nu ben.
Ik zou dan geleefd hebben met het gevoel dat ik de bus heb gemist.

Vraag me niet waarom. Zo voelt het, zo is het.

Ik heb geen spijt. Ik wil niet terug. Wil mijn lot niet veranderen. Ik ben waar ik ben en ik leef.”

Bas en Maria: Dankjewel.

Lisa: “Ik wil jullie heel erg bedanken voor dit gesprek. Het voelt alsof ik een druppeltje waarheid aan de wereld mag geven. De wereld die in verwarring leeft. Iedereen die mijn foto ziet en denkt dat ik me verscheurd en verdrietig voel.


De haat tegen deze man. Ik haat hem niet. Hij is een mens, net als ik en ik ben - net als hij - gekomen waar wij moesten zijn.

Ik zeg niet dat je op Aarde dit ook zo moet voelen, ik vertel alleen dat het voor ons hier boven anders voelt.

Contact momenten na deze gesprekken

Zowel Salman Abedi als Lisa Lees nemen na de bovenstaande gesprekken met ons zo nu en dan contact met ons, Bas en Maria, op.

Reacties Salman Abedi

Maandag 29 mei “Jullie hebben (door het gesprek en de tekst op jullie website) weer een mens van mij gemaakt.

Door berichten in de media word ik gehaat, word ik als een monster, een onmens en freak gezien.”

Dinsdag 30 mei “Door de gevoelens van de mensen die het gesprek hebben gelezen*, kan ik volgende stappen maken in mijn ontwikkeling.

De negativiteit in de berichtgeving in de kranten en de gevoelens en oordelen van de publieke opinie trok mij enorm omlaag. (Het trekt hen zelf ook omlaag).

Alleen al het lezen van een klein groepje mensen van het gesprek dat we hebben gehad, weegt daar al tegenop, omdat hun gevoelens zo puur zijn en het ook iets met hen doet.
Door die uitwisseling kon ik een stap verder maken.

Ik voel me daardoor weer een mens en geen karikatuur of monster.”

Reactie Lisa Lees

Dinsdag 30 mei “Ik ben jullie heel dankbaar voor de mogelijkheid van ons gesprek. Het heeft me gesterkt om de reacties te voelen van de mensen die het lazen. Het was hartverwarmend en heel fijn om te voelen dat er mensen zijn die mij begrijpen zoals ik nu ben en zoals ik me nu voel.

Het voelt naar om vastgehouden te worden in het beeld dat de meeste mensen op Aarde nu van mij hebben, dat ik een slachtoffer ben en mij niet kan verenigen met mijn lot. Dat ik nu vast heel verdrietig ben over wat er is gebeurd.

Als ik nog steeds hetzelfde bewustzijn zou hebben als de Lisa van vóór de aanslag, een mens op Aarde, zou ik het natuurlijk nog steeds verschrikkelijk vinden om niet meer bij mijn dierbaren te kunnen zijn en niet meer verder te kunnen met mijn leven.

Maar ik ben nu op een 'andere plaats' en ik ben ook daar nog steeds mezelf en misschien wel meer mezelf dan ik op Aarde was.

Elke plaats geeft je andere mogelijkheden, het leven gaat altijd verder en daar ben ik dankbaar voor.

Het heeft me veel gedaan om alle reacties te zien en voelen van de mensen die onze gesprekken lazen, zowel het gesprek met Salman als het gesprek met mij.”