Van verzet naar overgave

Als ons iets overkomt komt bijna iedereen eerst in een verzet waarbij we, zeer menselijk, anderen meestal als de oorzaak zien.
De schijn bedriegt dan vrijwel altijd. Als er geen kwade opzet van derden in het spel is, dan raakt hetgeen ons overkomt meestal oude onverwerkte stukken uit ons verleden. Deze bepalen onze reactie en niet hetgeen in het heden gebeurd is.

Soms blijven mensen in dit verzet hangen, waarmee ze het zichzelf en hun omgeving moeilijk maken.
Bovendien drukt het verzet het probleem waar het om gaat nog dieper ons systeem in, waardoor het nog moeilijker wordt het weer naar de oppervlakte te krijgen om het te verwerken.

Na het verzet komt de overgave, de acceptatie dat datgene wat je overkomen is jou verder kan helpen. Het is een ‘ja’ zeggen tegen het leven, tegen de onzichtbare wijsheid die ons altijd wil helpen, maar die we vaak niet begrijpen.

 
Het volgende voorbeeld geeft goed aan hoe dat werkt:
Bij het afbreken van een al half omgevallen houten schuurtje op ons land gaat onze poes, Norretje, precies zo liggen, dat als het schuurtje helemaal omvalt, zij eronder zou komen. Liefdevol pak ik Norretje, die me altijd overal volgt als ik buiten bezig ben, op om haar uit de gevarenzone te halen. Duidelijk beledigd en uit haar humeur loopt zij vervolgens weg.


Hoe vaak begrijpen wij de bedoeling achter het leven niet?