Wat kan het Wholism Project je bieden?

Stopte alles weg

De ene behandeling bracht meer teweeg dan de andere en door sommige behandelingen kwamen er hele diepe stukken omhoog waardoor ik goed in de put kon zitten.

Ik wist niet altijd hoe ik hier het beste doorheen kon komen, omdat ik nooit gewend was om te voelen. Ik stopte altijd alles weg waardoor ik al vanaf mijn achttiende zwaar depressief was en dat af en aan voor elf jaar zou blijven, tot het moment dat ik besloot met het Wholism Project te gaan werken.

Ik was dus niet bedreven in voelen en moest dit echt gaan leren. Hier heb ik jaren over gedaan.

Transmuteren

Al die tijd had ik een tool in handen dat zo krachtig is, maar die ik eigenlijk nooit gebruikte, het transmuteren.

Transmuteren is nu als een tweede natuur, het hoort bij mijn leven. Ik gebruik het elke dag, meerdere keren per dag.
Ik gebruik het als ik me pijn doe, of als ik een angst tegenkom. Ik gebruik het om mijn diepste gevoelens toe te kunnen laten en te doorleven of los te laten.

Om zo soepel mogelijk door mijn ontwikkeling te gaan en zoveel mogelijk los te laten, is transmuteren een must. Als ik niet genoeg voel, niet allert genoeg op de ‘controlelampjes’, de symptomen van mijn lichaam reageer, dan merk ik dat ik onrustig, gespannen en kribbig word. Ik slaap dan ook slechter.

Steeds beter leren voelen

Gedurende de jaren dat ik met het Project werk heb ik steeds beter leren voelen. Hoe verder ik ga, hoe dieper de processen worden, maar ondanks dat de processen zwaarder zijn, ga ik er toch makkelijker doorheen omdat ik de angst voor mijn emoties losgelaten heb.

Nu ben ik blij dat ik deze zware stukken kan voelen, ik word er enthousiast van omdat het me dichter bij mijn kern brengt.

Vanaf het moment dat ik met het Project begon, ben ik jaren niet meer depressief geweest. Toen kwam ik bij de diepste stukken terecht en heb ik de depressie nog mogen herbeleven, iets wat voor mijn gevoel heel logisch voelde.

Eigenlijk voelde het ook als een soort opluchting, eindelijk ben ik dan daar aangekomen. Het was zwaar, maar ik wist dat ik er uit kon komen, dat ik er niet in zou blijven hangen, omdat ik nu zo anders met emoties om kan gaan.

Aquarius Labyrint kleed

Er kwam echter nog een depressie die te maken had met zulke zware, diepgaande woede, een woede die ik niet durfde te voelen. Het raasde in mij en ik kon er niet bijkomen totdat ik het Aquarius Labyrint kleed ging belopen.

Het voelde zo veilig op het kleed, het kon er zijn precies zoals het was. Alles kwam er ongecensureerd en zo oprecht uit en daarna voelde ik mij een ander mens.

Het heeft ook lang geduurd voordat ik echt ging luisteren naar wat mijn lichaam mij te vertellen had. Eerst ging ik wel regelmatig zitten om te voelen en te transmuteren, maar dan durfde ik nog niet te voelen wat er echt achter de symptomen zat. Ik vond het toen nog moeilijk om mezelf echt aan te gaan.

De diepte in

Ik transmuteerde wel lichamelijke ongemakken en voelde wel wat een pijnplek mij wilde vertellen, maar ik ging nooit echt de diepte in. Dat lukte mij eigenlijk pas toen ik echt de diepte in mezelf had gevonden.

Nu heb ik pijnplekken die ik het grootste gedeelte van mijn leven ken, helemaal leren doorvoelen waardoor ze er niet meer hoeven te zijn. Ik ben hele diepe trauma's tegengekomen.

Het doorvoelen van deze plekken koste wel wat tijd, dit was niet met één keer klaar. Ik dacht dat ik het helemaal doorleefd had, maar omdat het al zolang deel van mijn leven was, hield het daar niet op. Het trauma was een draad door mijn leven geworden waardoor het een grote staart had gekregen.

Verschillende stadia

Als ik kijk naar hoe ik naar het Project keek toen ik begon en hoe ik er nu na 4,5 jaar insta, dan heb ik een aardige reis gemaakt.

In het begin dacht ik dat dit een quick fix was. Ik dacht een behandeling te ontvangen en dat de rest dan vanzelf zou gaan.

Er kwam een tijd dat ik dacht dat het Project me niet bracht wat het me 'beloofd' had te brengen. Er kwam ook een tijd van afstand doordat ik mijn vertrouwen in het Project kwijt was geraakt.

Toen ik afstand had genomen, kwam ik op een punt dat ik zo ongeveer met mijn handen in mijn haren in mezelf vroeg wat ik moest doen, en weer kwam ik bij het Wholism Project uit.

Ik ben toen teruggekomen met een hele ander instelling.

• Ten eerste met volledig vertrouwen in het Project.
• Ten tweede met een begrip van wat het Project nou eigenlijk is en wat mijn rol hierin is.

Ik besef nu dat het op mezelf aankomt, dat ik degene ben die het moet doen. Dat ik degene ben die bepaalt hoeveel ik uit een behandeling haal, hoe ver ik mij ontwikkel. Het is mijn keuze en ik heb het heft in handen.
Hoe diep ik in mijzelf durf te kijken, bepaalt hoeveel het Project voor mij kan betekenen.

Prachtige leerweg

Het is zeker geen makkelijke weg die ik gekozen heb, maar het is een prachtige leerweg.
Ik ben er naartoe gegroeid om mijn emoties niet meer te ontwijken, maar om ze aan te gaan.

Als persoon ben ik gelukkig ook enorm gegroeid. Mijn leven ziet er tegenwoordig heel anders uit en ik weet dat het alleen nog maar mooier en beter gaat worden. Door het aangaan, doorleven en loslaten van mijn pijn, krijg ik de kans om een heel nieuw leven te beginnen.